Jörgen raymann - frede

Als kind werd hij Fredeman (bangerik) genoemd, omdat hij bang was voor het donker, bang voor spoken, bang voor honden en als de dood voor de tuinman. In zijn puberteit vond hij het eng om met meisjes te praten, bang dat ze hem zouden uitlachen vanwege zijn puistenkop en zijn scheve tanden.

Hij was bang voor Brian, de buurjongen die op karate zat en hem als boksbal gebruikte. In zijn studententijd was hij bang dat hij de verkeerde studie had gekozen, bij de verkeerde vereniging zat en werd hij geconfronteerd met examenvrees.

Naast hoogtevrees, smetvrees en faalangst heeft Raymann een keur aan angsten die zijn leven beheersen. Hij neemt samen met zijn favoriete alter ego’s plaats op de bank en het publiek is zijn psychiater. Hopelijk is hij aan het eind van de avond over zijn podiumvrees heen.